Wyroszenie pary wodnej

Trzy czynniki kontrolują pojawianie się kondensacji na oknie.
Są to:

• zewnętrzna temperatura powietrza,
• temperatura wewnętrznej powierzchni tafli szklanej, która z kolei zależy od temperatury
  wewnątrz pomieszczenia, oraz
• relatywna wilgotność powietrza (procentowa zawartość pary wodnej) w pomieszczeniu.

Pierwszy z czynników jest poza naszym wpływem natomiast dwa pozostałe możemy kontrolować w pewnym zakresie; temperaturę szkła przez podnoszenie temperatury powietrza w pomieszczeniu lub zastosowanie zestawu termoizolacyjnego o lepszych parametrach, a relatywną wilgotność poprzez segregację obszarów wytwarzających parę wodną lub prawidłową wentylację.

Para wodna jest nieustannie produkowana przez rezydentów pomieszczeń podczas gotowania, kąpieli, mycia, czy choćby oddychania jak również wówczas, gdy paliwo takie jak gaz czy parafina ulega procesowi spalania. Między innymi z tego powodu w powietrzu zawsze jest para wodna, a im cieplejsze powietrze tym więcej pary wodnej może zawierać, lecz dla każdej określonej temperatury jest to specyficzna wielkość ze względu na nasycenie.

Temperatura, dla której powietrze zostaje nasycone parą wodną nazywamy punktem rosy - kiedy tak nasycone powietrze wejdzie w kontakt z chłodniejszą powierzchnią tafli szklanej, odda część pary wodnej na powierzchnię szkła. Przykład ten może ilustrować sytuacja kiedy chuchamy na powierzchnię lustra, powodując kondensację na jej powierzchni, wilgotność wydychanego powietrza jest prawie 100%, a jego temperatura jest wyższa od temperatury lustra, która odpowiada tej w pokoju.